thuisfront

Hoi Gerben en Ellen, alles ok. Bij ons is alles goed.Ik had afgelopen weekend al even gekeken op die mooi vormgegeven website van jullie of er al iets te melden was vanuit Equador. Maar helaas nog niets. De afgelopen week zat ik weer in Groningen voor de nodige theorie betreffende de anesthesie. Ik logeer daarom bij de zus van Astrid in Haren. (de plaats waar de Giro d’Italia doorheen ging afgelopen weekend). Het is wel weer even wennen na twee maanden in de praktijk te hebben gewerkt weer de hele dag in de schoolbank te moeten zitten. Helemaal omdat het werken op de OK steeds leuker en interessanter begint te worden. Ook het leren en voorbereiden op de toetsen die ik volgende week valt nu wel tegen. Na vanavond een tijdje geleerd te hebben, had ik er wel genoeg van en ben ik weer eens even gaan checken op www.salverda.org over de laatste nieuwtjes. En ja hoor, het eerste reisverslag was al geplaatst. Tijdens en na het lezen van het verhaal bekropen mij gelijk al de eerste gevoelens van jaloezie. Maar ja, misschien komt mijn tijd op het wereld-reizigerspad nog wel als ik klaar ben met mijn opleiding.

Astrid heeft net twee weken meivakantie gehad, waarvan ze één week heeft doorgebracht op Kos. Ze was namelijk gevraagd door een drietal collega’s of ze zin had een zevental dagen door te brengen met hun in een iets zuidelijker en dus zonniger gebied voor de broodnodige vitamines.Astrid durfde hier echter niet gelijk “ja” op te zeggen, aangezien ze ook nog toestemming moest krijgenvan haar wederhelft. Na vele uren alle voors en tegens te hebben afgewogen heb ik haar toch maar laten gaan.
Vorige week was het dan zover. Daar gingen de vier dames van de Thomasschool in de Dutchbird richting het zonnige Griekenland. Alwaar een lekkere temperatuur van zo’n 27 graden Celsius heerste. Het werd een vakantie waarbij de aktieve en de passieve momenten elkaar af wisselden. Zo kwam Astrid op het geweldige idee om op hun gehuurde fietsen een berg te gaan bestijgen met een stijgingspercentage gelijk aan de Alpe d’Huez. Voor Astrid haar getrainde benen natuurlijk een peulenschil, maar haar reisgezellen dachten daar anders over. Zij moesten stukken van deze slopende tocht regelmatig te voet afleggen. Maar uiteindelijk was het hen toch allen gelukt op boven te komen. (Toen Astrid dit aan mij vertelde moest ik weer even aan jouw (Ellen) denken tijdens de beklimming van de vulkaan).
Na enige tijd op zich op de top te hebben vermaakt, werd het weer tijd om af te dalen aangezien het al schemerig begon te worden. De afdaling verliep zeer vlot en al snel kwam het dorpje waar ze verbleven alweer in zicht. Maar toen gebeurde er iets wat bijna aan de vakantievreugde een eind maakte.
Eerst moet ik echter nog iets vertellen over griekse huurfietsen in het algemeen. De Grieken hebben namelijk aan het stuur mandjes bevestigd, waar je heel gemakkelijk bijvoorbeeld je tas in kunt doen. En nu denken jullie natuurlijk als je ergens iets gemakkelijk in kunt doen, kun je hetgeen je erin hebt gedaan er ook weer gemakkelijk uit halen. En dit is iets waar een aantal Grieken met kwade bedoelingen ook van op de hoogte zijn. Zo gebeurde het dat Astrid van achter werd benaderd door een scooter. Toen de scooter naast haar was gekomen, bleek de bestuurder wel heel erg geïnteresseerd te zijn in haar eigendom en dus ging zijn hand al snel richting het mandje van Astrid haar fiets. In een reflex wendde Astrid haar stuur richting berm en drukte hierbij stevigbeide remmen in, waardoor deze poging tot diefstal werd verijdeld. Hierna ging de interesse van bestuurder richting het mandje van een collega. Deze was gelukkig zo slim geweest om haar tas vast te maken aan het mandje, waardoor ook dit feestje niet doorging. Het liep dus gelukkig af met een sisser, maar je hebt wel weer een leuk verhaal om thuis te vertellen.

Een paar dagen na jullie vertrek heb ik er ook weer een nichtje bij gekregen. Richard en Annette hebben er weer een gezonde dochter bij. Haar naam is Marrit. Ook met Annette gaat het goed ondanks dat het weer een redelijk zware bevalling was. Ze had namelijk graag thuis willen bevallen maar door een hoge bloeddruk en wat eiwitten in de urine was dit helaas niet mogelijk. Ook Richard is een trotse vader. En mijn moeder is hartstikkeblij met inmiddels haar 15 kleinkind.

Ik las trouwens in het mailtje van Rik en Donja dat ze het huis in Huizum hebben gekocht. Ik wil hun langs deze weg alvast feliciteren.

Tot slot wil ik nog even iets treurigs melden. Het eerste van de Leeuwarder Zwaluwen is gedegradeerd uit de Hoofdklasse. Dit had je misschien ook al gehoord via je moeder.

Het ga jullie goed en groetjes uit Stiens.

Henk-Jan