We gaan op reis!
Nog twee maanden dan
begin ik aan een nieuwe fase in mijn leven. Er breekt dan een periode
aan zonder betaalde baan, zonder auto, zonder vast onderkomen en
zonder luxe. Maar ook een periode vol bijzondere mensen en culturen,
prachtige flora en fauna en ervaringen om nooit te vergeten. Wat ik ga
doen? Ik ga een jaar op reis, samen met mijn vriend!
Op 1 mei 2002 gaat ons avontuur van start. Dan nemen we op Schiphol
afscheid van onze dierbaren en vliegen we naar Zuid-Amerika. We
beginnen in Equador en gaan daarna naar Peru, Bolivia, Brazilië en
Suriname. Vervolgens gaan we een half jaar naar Afrika. Het tweede
deel van onze 'wereldreis' begint in Mauritius. Daarna gaan we naar
Madagaskar, Tanzania, Kenia, Malawi en tenslotte naar Ghana. Behalve
de route (is nodig voor wereldticket) hebben we niets gepland. Met de
Lonely Planet op zak bekijken we per dag wat we gaan doen, waar we
eten en waar we overnachten.
Mijn vriend heeft zes jaar geleden een jaar in Honduras gewoond en
gewerkt. Na terugkomst wist hij dat hij ooit nog eens een ander
werelddeel wilde verkennen. Ik heb dat eigenlijk nooit gehad. Op reis
gaan leek me wel een fantastische ervaring, maar het kwam nooit bij me
op om het zelf te ondernemen. Drie jaar geleden veranderde dat. We
zijn toen samen naar Honduras en Guatemala geweest en er ging een
wereld voor me open. Het was een heel ander leven dan thuis; het
contrast van arm en rijk, de bijzondere mensen en de indrukwekkende
natuur.
Wanneer we de knoop precies hebben doorgehakt, weet ik niet eens meer.
Op een dag besloten we maandelijks een flink geldbedrag opzij te
zetten. Daarna kwam er een actielijst, werden er taken verdeeld en
acties ondernomen. Nu, een jaar later, zijn alle kranten,
tijdschriften, verzekeringen en sportclubs opgezegd, heb ik mijn
ontslag ingediend bij het communicatiebureau en hebben we de
vliegtickets in huis. Wat nog rest zijn onze inentingen, een
EHBO-cursus voor verre reizigers (hoop niet dat we het nodig zullen
hebben!), het opzeggen van de telefoonaansluiting en het verhuren van
ons huis in Almere.
Het slechte nieuws van dit alles is natuurlijk dat ik afscheid van
jullie ga nemen. Precies een jaar nadat ik ben begonnen met mijn
verhaaltjes voor Webbep. Ik laat jullie niet meteen plompverloren
achter, hoor. Volgende week verschijnt pas mijn laatste column. En
mochten jullie daarna eens behoefte hebben aan mijn virtuele
gezelschap, dan kun je me gewoon online opzoeken. Mijn zusje gaat al
onze avonturen, inclusief foto's, bijhouden op een website. Maar zo
ver is het nog lang niet. Eerst nog twee maanden werken, de laatste
dingetjes voor de reis regelen, vrienden en familie opzoeken en
natuurlijk mijn laatste column voor Webbep schrijven.
1 maart 2002
Klik op de 'back/vorige'-toets van uw browser om terug te gaan naar de vorige pagina